story

 

 

อ่างแก้วทรงกลมปากจีบรอบคล้ายชายกระโปรงหญิงสาวขนาดพอเหมาะ
วางอยู่บนโต๊ะกลมปูด้วยผืนผ้าลายตารางสีฟ้าขาว
กรวด ทราย ก้อนหิน ถูกจัดวางอย่างลงตัวในอ่างกลมนั้น
เหนือผิวน้ำ ริ้วเขียวของสาหร่ายและตะไคร่น้ำลอยประปราย

 

 

หญิงสาวย่อตัวลงนั่ง มือเท้าคางกับขอบโต๊ะกลม
สองตาจ้องมอง "ชิงช้าสวรรค์" สีฟ้าสดใสในอ่างปลา
ใช่.. ชิงช้าสวรรค์ในอ่างปลา ที่เขาคะยั้นคะยอให้เธอเอามาใส่
ชิงช้าสวรรค์ที่มองยังไงก็ไม่เข้าท่า แถมยังกินเนื้อที่ในโหลแก้วใบน้อยนี่อีกต่างหาก
แต่ทว่า ก็เป็นชิงช้าสวรรค์ที่เขาบอกว่า
... เอาไว้เป็นที่สันทนาการของพวกปลาไง...

 

เธอเชื่อเขา

 

 

 

 


สุดสัปดาห์ที่ทั้งคู่มีเวลาว่างตรงกัน
เธอจะช่วยเขาถ่ายปลาลงกะละมังสีฟ้าใบโต
ช่วยกันเช็ดล้างขัดถู เปลี่ยนน้ำใหม่ ทำบ้านหลังน้อยของปลาตัวน้อยให้สะอาดสดใส
เขามักสนุกกับการปรับเปลี่ยนทัศนียภาพในตู้ปลาเป็นพิเศษ
... โดยเฉพาะ ชิงช้าสวรรค์กลม ๆ อันนั้น

 

 


และทุกครั้ง หลังจากใส่ปลาลงไปในอ่างที่บรรจุน้ำใหม่
ปลาหางนกยูงรูปร่างประเปรียวก็พากันว่ายวนรอบชิงช้าสวรรค์อย่างร่าเริง
ปลายหางของพวกมันพลิ้วไหวไปมา
สีสันจากปลายหางที่สะบัดพลิ้วจนเกิดเป็นริ้วน้ำ
ดูราวกับริบบิ้นหลากสีที่แต่งแต้มให้บ้านกลม ๆ ของพวกมันสดใสยิ่งขึ้น

 

 

 

 

 

...
ดวงตาหญิงสาวหรุบต่ำลง
ครบเดือนพอดีที่อ่างปลาไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่เหมือนเคย

น้ำสีขุ่น
ชิงช้าสวรรค์สีหม่น
ปลาว่ายน้ำ ช้ า ล ง ช้ า ล ง


เธอไม่ได้เปลี่ยนน้ำใหม่ให้ปลา

เพียงแต่ใช้น้ำตารินลงอ่างปลา ทุ ก วั น ... ทุ ก วั น

เพียงแต่ใช้น้ำตารดตัวเอง ทุ ก วั น ... ทุ ก วั น

 

 

 

 


หญิงสาวเอียงอ่างแก้วลง
น้ำจากอ่างปลาซึมผ่านผ้าสีขาวฟ้าเป็นดวง ก่อนจะแผ่ขยายขึ้นเรื่อย ๆ
ปลาหางนกยูงที่น่าสงสาร ต่างดิ้นกระเสือกกระสนในอ่างที่น้ำแห้งขอดเต็มที
... ช่วยตามหาเขาทีเถอะ ... หญิงสาวอ้อนวอนปลาหางนกยูง
... ช่วยตามเขากลับมาที ...

 

 

 

 


ปลาตัวสุดท้ายหยุดดิ้นไปพักใหญ่แล้ว
รอบโต๊ะทรงกลมเอียงเค้เก้มีน้ำเจิ่งนองเป็นวงกว้าง
กรวด ทราย ก้อนหิน กระจัดกระจายไปทั่ว
ชิงช้าสวรรค์โยกไหวไปมาในอ่างปลาที่ว่างเปล่า


ประตูบานนั้นยังคงปิดสนิท
เหมือนปลาพวกนั้น , เขาคงไม่กลับมา

 

... อีกแล้ว